Wat is een elektronisch patiëntendossier (EPD)?
Een elektronisch patiëntendossier (EPD) is een digitaal dossier met gezondheidsinformatie van een patiënt dat veilig kan worden gedeeld tussen verschillende zorgverleners en zorginstellingen. Het bundelt informatie uit de gehele zorggeschiedenis van een patiënt in één dossier dat bevoegde artsen kunnen raadplegen bij het verlenen van behandeling. Hoewel EPD's wereldwijd in gezondheidszorgsystemen worden gebruikt, worden ze in het Verenigd Koninkrijk geïmplementeerd binnen de NHS en de decentrale gezondheidszorgdiensten.
Het belangrijkste kenmerk van een elektronisch patiëntendossier (EPD) is interoperabiliteit. In tegenstelling tot een digitaal dossier dat beperkt blijft tot één huisartsenpraktijk of ziekenhuis, is een EPD ontworpen om met de patiënt mee te bewegen binnen het gehele zorgsysteem. Hierdoor hebben zorgverleners in verschillende organisaties toegang tot dezelfde actuele informatie, wat de continuïteit van zorg bevordert, dubbel werk vermindert en de communicatie tussen verschillende diensten verbetert.
Wat maakt een elektronisch patiëntendossier (EPD) anders dan andere digitale dossiers?
Het belangrijkste verschil tussen een EPD en andere digitale patiëntendossiers is de interoperabiliteit. Een EPD is ontworpen om informatie veilig te delen tussen verschillende zorgverleners, systemen en zorgomgevingen.
Een digitaal patiëntendossier op praktijkniveau blijft doorgaans binnen de organisatie die het heeft aangemaakt. Een huisartsenpraktijk kan bijvoorbeeld een klinisch systeem gebruiken waarin consulten, recepten en patiëntendossiers worden opgeslagen, uitsluitend voor gebruik binnen die praktijk. Een elektronisch patiëntendossier (EPD) is ontworpen om deze gegevens te verbinden met de rest van de zorgketen, in tegenstelling tot een dossier op praktijkniveau, dat doorgaans binnen de organisatie blijft die het heeft aangemaakt.
Dit betekent dat een huisarts, specialist in het ziekenhuis, apotheker, wijkverpleegkundige en andere bevoegde zorgverleners die bij de zorg van een patiënt betrokken zijn, toegang hebben tot hetzelfde onderliggende patiëntendossier. Gedeelde toegang tot informatie helpt herhaalde onderzoeken te verminderen, voorschrijffouten te voorkomen en een betere coördinatie van de zorg tussen de verschillende zorgverleners te bevorderen.
De mate van interoperabiliteit verschilt binnen de NHS. Sommige organisaties kunnen rechtstreeks informatie uitwisselen via geïntegreerde systemen, terwijl andere afhankelijk zijn van regionale platforms voor gegevensuitwisseling of meer beperkte dataverbindingen tussen zorgverleners.
Wat bevat een elektronisch patiëntendossier?
Een elektronisch patiëntendossier (EPD) bevat een bredere set aan informatie dan een digitaal dossier van één enkele praktijk. Het combineert gegevens uit verschillende zorginstellingen om een completer beeld te geven van de medische geschiedenis van een patiënt.
Afhankelijk van de systemen die aan het dossier zijn gekoppeld, kan een elektronisch patiëntendossier (EPD) het volgende bevatten:
- Huisartsdossiers, inclusief consultaties, verwijzingen, allergieën en recepten.
- Samenvattingen van ziekenhuisontslagen en brieven van poliklinieken
- Diagnostische testresultaten van laboratoria en beeldvormingsdiensten
- Vaccinatie- en screeningsgeschiedenis
- Medicatiegegevens van buurtapotheken
- Dossiers van de geestelijke gezondheidszorg
- Informatie over gemeenschapszorg en maatschappelijke zorg via geïntegreerde systemen.
De informatie die beschikbaar is in een elektronisch patiëntendossier (EPD) hangt af van de mate van integratie tussen de NHS-systemen in een bepaalde regio. Onvolledige interoperabiliteit tussen zorgaanbieders blijft een uitdaging voor zorgsystemen wereldwijd. Binnen de NHS gebruiken bijvoorbeeld niet alle organisaties volledig interoperabele platforms en kunnen artsen mogelijk slechts bepaalde delen van een patiëntendossier inzien, afhankelijk van lokale afspraken en toegangsrechten.
De toegang tot gegevens uit elektronische patiëntendossiers wordt geregeld door de wetgeving inzake gegevensbescherming en de kaders voor informatiebeheer die van toepassing zijn in elk rechtsgebied. In het Verenigd Koninkrijk omvat dit bijvoorbeeld de Data Protection Act 2018 en de Britse AVG, naast op rollen gebaseerde toegangscontroles die bepalen welke informatie individuele zorgprofessionals kunnen inzien.
Hoe worden elektronische patiëntendossiers (EPD's) binnen de NHS geïmplementeerd?
De NHS heeft de implementatie van elektronische patiëntendossiers centraal gesteld in haar beleid. strategie voor digitale transformatieHet doel op lange termijn is om zorgverleners in alle zorgomgevingen toegang te geven tot een gedeeld, actueel overzicht van patiëntinformatie.
Dit werk wordt ondersteund door diverse nationale en regionale programma's, waaronder:
- Gedeelde zorgdossiers (ShCR's)
Gedeelde zorgdossiers Dit zijn regionale NHS-programma's die informatie van huisartsenpraktijken, ziekenhuizen, wijkdiensten, aanbieders van geestelijke gezondheidszorg en sociale zorgorganisaties samenbrengen in één dossier dat toegankelijk is voor bevoegde zorgverleners die betrokken zijn bij de zorg van een patiënt.
Deze systemen zijn ontworpen om de informatie-uitwisseling tussen organisaties binnen hetzelfde lokale gezondheidszorgsysteem te verbeteren. De structuur en reikwijdte van gedeelde patiëntendossiers variëren per regio, afhankelijk van de betrokken systemen en zorgaanbieders.
- Geïntegreerde zorgsystemen (ICS's)
Geïntegreerde zorgsystemen (ICS's) De 36 regionale samenwerkingsverbanden zijn verantwoordelijk voor de coördinatie van gezondheids- en zorgdiensten in heel Engeland, zoals vastgelegd in de Integrated Care Boards (Establishment and Abolition) Order 2026, die op 1 april 2026 van kracht is. Het verbeteren van de interoperabiliteit tussen zorgverleners is een kernvereiste voor de planning en digitale ontwikkeling van het Integrated Care System (ICS).
ICS'en houden toezicht op veel van de lokale programma's die zijn ontworpen om de gegevensuitwisseling tussen ziekenhuizen, huisartsenpraktijken, zorgaanbieders en sociale diensten te verbeteren. Grotere ICS'en hebben plaatsgebonden samenwerkingsverbanden die geïntegreerde diensten leveren voor gebieden binnen de ICS, zoals een stad of gemeente, waarbij de NHS, lokale overheden, de vrijwilligers-, gemeenschaps- en sociale ondernemingssector en andere lokale organisaties samenwerken met de lokale bevolking.
- NHS-app
De NHS-app Geeft patiënten toegang tot delen van hun eigen gezondheidsinformatie, waaronder huisartsgegevens, medicatie, testresultaten en afspraakgegevens, voor zover deze diensten door hun huisartsenpraktijk zijn ingeschakeld.
De app maakt deel uit van de aanpak van de NHS om de toegang van patiënten tot digitale zorgdiensten te verbeteren en de transparantie van persoonlijke gezondheidsinformatie te vergroten.
De implementatie van elektronische patiëntendossiers (EPD's) verschilt nog steeds aanzienlijk tussen de verschillende NHS-trusts en -regio's. De meeste huisartsenpraktijken gebruiken digitale patiëntendossiersystemen, terwijl ziekenhuizen zich in verschillende stadia van implementatie bevinden. Er worden voortdurend nieuwe partners aangetrokken en volledige interoperabiliteit in alle NHS-zorgomgevingen blijft een prioriteit in de ontwikkeling.