In deel 1 van de De wereldwijde impact van COVID-19 op oogzorg en ooggezondheid., hebben we onderzocht hoe de COVID-19-pandemie en de bijbehorende veiligheidsmaatregelen de toegang tot oogzorg hebben beperkt en wereldwijd snelle veranderingen in de levering van oogzorgdiensten hebben veroorzaakt. De evolutie van klinische diensten kan patiënten op de lange termijn ten goede komen, maar nu de pandemie haar tweede jaar ingaat, is het de moeite waard om gebieden te onderzoeken waar COVID-19 mogelijk een negatieve directe of indirecte impact op de ooggezondheid heeft gehad.
Directe effecten van COVID-19 op het oog
Volgens een recente meta-analyse van gepubliceerde studies heeft ongeveer 11% van de COVID-19-patiënten directe oculaire effecten (1) ervaren. De complicaties lijken doorgaans relatief mild en van korte duur. De meest voorkomende oculaire manifestatie van een COVID-19-infectie is unilaterale of bilaterale conjunctivitis (meestal viraal), terwijl ook oogpijn, droge ogen, mouches volantes, oogliddermatitis en keratoconjunctivitis zijn gemeld. Een studie van Anglia Ruskin University heeft aangetoond dat pijnlijke ogen tot de meest gemelde symptomen van COVID-19 behoren en dat oculaire symptomen zich gelijktijdig met andere COVID-19-symptomen manifesteren.
De behandeling van patiënten met ernstige complicaties van COVID-19, waarvoor langdurige beademing in buikligging nodig was, heeft geleid tot enkele ernstigere oogcomplicaties. Er zijn casestudies gepubliceerd over IC-patiënten die significant periorbitaal oedeem ontwikkelden, van wie er twee ook een orbitaal compartimentsyndroom (een 2- tot 3-voudige verhoogde intraoculaire druk in buikligging) en papilloflebitis (oogzenuwverheffing met bijbehorende bloedingen) ontwikkelden na vier tot negen beademingssessies van 18 uur in buikligging.
Indirecte effecten van COVID-19 op het oog
De indirecte effecten van COVID-19 zijn veel breder en hebben betrekking op verschillende oorzakelijke factoren, waaronder vertragingen in de zorg, veranderingen in levensstijl en gedrag, en psychosociale gevolgen. Hoewel de impact van COVID-19 op de oculaire gezondheid en kwaliteit van leven op de lange termijn lastig te kwantificeren zal zijn, bestaan er aanzienlijke zorgen. Er begint zich enig bewijs te ontwikkelen, waar clinici mogelijk rekening mee moeten houden in de periode na de COVID-pandemie.
Er zijn casestudies gepubliceerd van IC-patiënten die een aanzienlijk periorbitaal oedeem ontwikkelden, waarvan er twee ook een orbitaal compartimentsyndroom ontwikkelden.
Dienstvertragingen en annuleringen
Sinds de uitbraak van COVID-19 hebben lockdowns en zorgen over virusbesmetting geleid tot annuleringen en uitstel van reguliere afspraken. Deze maatregelen vormen een bijzondere uitdaging bij de behandeling van leeftijdsgebonden aandoeningen, aangezien de mortaliteit door COVID-19 het hoogst is in de leeftijdsgroep die het meest vatbaar is voor oogziekten. De behandeling van neovasculaire leeftijdsgebonden maculadegeneratie met VEGF-remmers is een duidelijk voorbeeld, omdat regelmatige en frequente behandelingen nodig zijn voor optimale resultaten bij de meeste patiënten. Vertragingen in de zorg voor nieuwe gevallen en aanhoudend actieve gevallen zijn een realiteit, omdat het potentieel levensbedreigende risico van een COVID-infectie zwaarder kan wegen dan het risico op recidief en verlies van het gezichtsvermogen. Hoe groot dit risico op verlies van het gezichtsvermogen is en over welke periode het zich kan manifesteren, is nog onduidelijk. Zelfs nadat de lockdowns en de risico's van COVID hopelijk zijn afgenomen, zal het nog enige tijd duren voordat de wachtlijsten voor de behandeling van deze en andere aandoeningen, zoals staar en glaucoom, zijn weggewerkt. Dit is met name zorgwekkend gezien de link tussen maculagezondheid en glaucoom progressie. Ze zullen onvermijdelijk leiden tot verlies van gezichtsvermogen, wat een aanzienlijke en blijvende impact kan hebben op de kwaliteit van leven. Maar inzicht in de De rol van voeding bij glaucoom kan hun ooggezondheid op de lange termijn ondersteunen.
Verandering van levensstijl en gedrag
Het afgelopen jaar is er een nieuw kledingstuk op de markt gekomen: het mondkapje. Dit heeft ook geleid tot een nieuw fenomeen dat bekendstaat als Mask Associated Dry Eye (MADE). Hoewel mondkapjes essentieel zijn voor de preventie van de overdracht van het nieuwe coronavirus, kunnen ze, door de verhoogde luchtstroom onder het masker, droge ogen en irritatie veroorzaken. Dit versnelt de verdamping van de traanfilm en kan leiden tot irritatie of ontsteking van het oogoppervlak.
Deskundigen van het Centre for Ocular Research & Education (CORE) adviseren oogzorgprofessionals over het herkennen van maskergeassocieerde droge ogen (MADE) en over methoden om de aandoening te verlichten.
Toename in droge ogen syndroom tijdens COVID-19 Het kan ook een meer algemene complicatie zijn van langdurig schermgebruik tijdens het leren of werken vanuit huis. Hoewel het gemakkelijk te behandelen is, moeten de verschillende mogelijke COVID-gerelateerde oorzaken van droge ogen worden meegenomen in het klinisch oogonderzoek om de juiste richtlijnen en behandeling voor de getroffen personen te bepalen. Ouderen hebben bijvoorbeeld doorgaans een traanfilm van mindere kwaliteit, terwijl contactlensdragers en mensen die gemaskerd zijn en langdurig werken in ruimtes met airconditioning en/of achter een digitaal scherm, hier bijzonder gevoelig voor kunnen zijn (3).
De groei van het aantal gevallen van bijziendheid is een ander mogelijk gevolg van de COVID-19-lockdowns en de daarmee gepaard gaande veranderingen in levensstijl. Meer schermtijd onder kinderen is een onvermijdelijk gevolg van de overstap naar online leren, terwijl lockdowns waarschijnlijk de blootstelling aan buitenlucht hebben beperkt en hebben geleid tot meer vrije tijd binnenshuis met behulp van apparaten. Een recente studie uit China (4) heeft aangetoond dat als gevolg van de COVID-19-beperkingen de bijziendheid dramatisch is toegenomen, vooral bij jongere kinderen, waardoor 2020 wordt aangemerkt als het jaar van "quarantainebijziendheid" (5). In China ging huisarrest tijdens de COVID-19-pandemie gepaard met een aanzienlijke verschuiving in bijziendheid bij jongere schoolgaande kinderen (6-8 jaar). Deze kinderen hadden tot 3 keer meer kans om bijziend te worden in vergelijking met de voorgaande 5 jaar. Tabel 1 benadrukt de aanzienlijke toename van de prevalentie van bijziendheid bij jongere kinderen in 2020 in vergelijking met eerdere jaren. Deze veranderingen bij jonge kinderen zijn zorgwekkend, gezien de risico's op oogziekten en slechtziendheid die verband houden met bijziendheid.
Tabel 1: Prevalentie van bijziendheid van 2015 tot 2020 onder schoolgaande kinderen in China, uitgesplitst naar leeftijd.
Een andere studie in China heeft onlangs aanvullende gegevens vrijgegeven waaruit blijkt dat de snelheid van myopieprogressie bij kinderen en tieners versnelde tijdens de lockdown, maar vervolgens terugkeerde naar het niveau van vóór de lockdown. Dit suggereert dat accommodatieve spasmen mogelijk een rol hebben gespeeld in de versnelling. Het gecombineerde bewijs suggereert dat toekomstige lockdowns zo moeten worden beheerd dat het risico op de ontwikkeling of versnelde progressie van myopie wordt verminderd.
Psychosociale impact op patiënten met een visuele beperking
Een andere belangrijke overweging is het mogelijke effect van de COVID-19-lockdown op mensen met een visuele beperking, die mogelijk bijzonder kwetsbaar zijn voor de psychosociale gevolgen van de noodmaatregelen die zijn genomen om de pandemie te bestrijden. Een onderzoek in het Verenigd Koninkrijk heeft aangetoond dat lockdowns leidden tot angst, stress en vrees bij mensen met een visuele beperking, een negatieve invloed hadden op de geestelijke gezondheid (45.9%), eenzaamheid veroorzaakten (46.0%), verstoringen in het sociale leven (85.3%), angst gerelateerd aan ziekenhuisbezoeken (55.1%) en angst voor verder verlies van het gezichtsvermogen door vertraagde controle/behandeling (45.9%). De lockdowns versterkten de beperkingen die de visuele beperking van de deelnemers oplegde bij het uitvoeren van routinematige activiteiten of het verlenen van zorg aan andere familieleden (Figuur 1).
Figuur 1: Zelfgerapporteerde psychosociale impact van COVID-19 op mensen met gezichtsverlies (6)
Eén ding is zeker: COVID-19 zal een langdurige impact hebben op de oogzorg en ooggezondheid. Hoewel zicht misschien niet zo belangrijk lijkt in vergelijking met het risico op overlijden, is het cruciaal om de impact van deze wereldwijde pandemie te overwegen, zodat we toekomstige reacties kunnen verfijnen en verbeteren op manieren die de mogelijke korte- en langetermijneffecten op het oogcomfort, de ooggezondheid en de visuele kwaliteit van leven minimaliseren. Voorlopig moeten we als clinici alert zijn op de mogelijke impact van COVID-19 op onze patiënten en ons inspannen om oplossingen te vinden om eventuele langetermijneffecten te beperken.
Referenties:
1. https://iovs.arvojournals.org/article.aspx?articleid=2770655
2. https://bmjophth.bmj.com/content/5/1/e000632#aff-1
3. https://core.uwaterloo.ca/news/core-alerts-practitioners-to-mask-associated-dry-eye-made/
4. https://jamanetwork.com/journals/jamaophthalmology/fullarticle/2774808
5. https://jamanetwork.com/journals/jamaophthalmology/fullarticle/2774806
6. https://www.nature.com/articles/s41433-020-01130-4#Fig1
